'Kies voor een stad waar mensen elkaar blijven ontmoeten' - Julia van Rijn

Pasen, voor velen een gezellig moment in een wereld die niet zo gezellig is. Een feest verbonden met hoop, schrijft Julia van Rijn. Klik hier voor het hele verhaal (Parool, 15 april 2017)

Pasen
Overal in de stad omarmen ze lantarenpalen: kleurrijke billboards met de boodschap 'Pasen, feest van hoop!' Twee kinderen hebben een fleurige palmpasenstok gemaakt. Een wit meisje en een zwarte jongen. Helemaal correct. Een hoopvol beeld. Misschien verbinden we het feest vooral met een paasbrunch, geverfde eieren, paashaas en boterlam. Een gezellig moment in een wereld die niet zo gezellig is.
Anderen zien alweer op tegen een paasweekend waarin de stad nog drukker zal zijn dan die normaal al is. Waarom zou je Pasen met hoop verbinden? In Egypte werden tijdens palm-pasenvieringen in de kerk tientallen christenen vermoord. In Londen en Stockholm rijden moslimextremisten mensen dood met een auto of vrachtwagen als moordwapen. Daden van terreur in een inmiddels lange rij, die ons de angst om het hart doen slaan.

Tot op het bot verdeeld?
Wie vraagt zich af en toe niet af: wanneer is Amsterdam aan de beurt? Onze stad heet van oudsher tolerant te zijn, maar leven we ook niet langs elkaar heen? Bij de laatste verkiezingen won GroenLinks, maar werd Denk de grootste in Nieuw-West en de PVV bijna in Noord.

De crisis op de woningmarkt is voorbij. Huizen binnen de ring worden onbetaalbaar voor doorsnee Amsterdammers. Die zwarte jongen en dat witte meisje van het billboard, ontmoeten die elkaar nog in het echt, of is de stad tot op het bot verdeeld? Gelukkig hebben we een optimistische premier. Een pragmatisch bestuurder die uitstraalt dat het goed komt. We leven immers in een 'gaaf' land.

Rutte leunt op de achttiende-eeuwse Duitse filosoof Gottfried Wilhelm Leibniz, die stelde dat we in de beste van alle mogelijke werelden leven. Niet een perfecte, maar een optimale wereld. Goed genoeg voor de optimist.

Vaclav Havel
Hoop is iets anders, gaat dieper, vraagt meer van een mens. Vaclav Havel, de Praagse schrijver die onder het communistisch regime jarenlang gevangen zat en uiteindelijk de eerste president werd van Tsjechiƫ, schreef:

Hoop is niet hetzelfde als optimisme
evenmin overtuiging
Wie vraagt zich niet
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.

Hoop is een kernwoord in de Bijbel. Een boek dat in seculier Amsterdam niet veelvuldig meer wordt opengeslagen, maar waarvan de meesten toch wel ongeveer weten wat de boodschap is. Hoop wordt geboden aan mensen die leven in een uitzichtloze situatie. Hoop wordt gevraagd van hen die beseffen dat onze wereld, ons land, ons leven, helemaal niet zo gaaf zijn, maar vaak gebroken, pijnlijk verdeeld.

De fleurige palmpasenstok heeft de vorm van het kruis waaraan Jezus is gestorven. Het kruis is het symbool van een gebroken wereld, die getekend is door geweld. En het is het symbool van hoop, omdat we elkaar met Pasen vertellen dat het kruis niet het einde is van het verhaal.

Hoop lacht angst voor terreur niet weg, maar ziet die onder ogen. Hoop spoort ons aan te kiezen voor een stad waar mensen elkaar blijven ontmoeten; witte en zwarte kinderen, joden, moslims, christenen, agnosten en niet-gelovigen. Je hoeft geen christen te zijn om de hoop te koesteren. Maar voor christenen is Pasen het feest van hoop op een wereld, een stad als Amsterdam, die niet gaaf is, maar wel gaaf zal zijn.

Julia van Rijn is scriba van de Protestantse Kerk Amsterdam en dominee.